پذيرفت و در ترويج مذهب جعفرى بسيار كوشش كرد . رجال دربارى و حكومتى و شخصيتهاى مذهبى مملكت نظامشاهيان نيز اكثر ايرانى بودند و امور سياسى و مذهبى را اداره مىكردند . شاه طاهر همدانى ، معروف به دكنى در عصر اين پادشاهان به هندوستان رهسپار شد . شاه طاهر كه ابتدا از طرفداران شاه اسماعيل بود با وى مخالفت كرد و نزديك بود كشته گردد . وى به‌طور مخفيانه وارد هند شد و در دربار نظامشاهيان بسيار معظّم و محترم زندگى مىكرد . خدمت شاه طاهر در هند بسيار اهميت دارد ؛ علماى زيادى را در موضوعات مختلف اسلامى تربيت كرد و حوزهء درسى وى يكى از بزرگترين حوزه‌هاى علمى هندوستان بود . شاه طاهر بسيار محترم بود و خدمات وى ارزنده . لازم است كه دربارهء اين مرد مجاهد كتاب مستقلى نوشته شود . تاريخ نظامشاهيان نيز مشروح است و خدمات دينى آنان نيازمند به نوشتن يك كتاب قطور مىباشد . ملوك نيشابورى اود در زمان شاه سلطان حسين صفوى ، سيدمحمد نامى از علماى نيشابور به هندوستان رفت و در دهلى اقامت گزيد . فرزندان وى در مناصب دولتى درآمدند و كم كم اهميت پيدا كردند . يكى از احفاد سيدمحمد به نام برهان الملك فرماندار صوبه اود شد . وى بعد از چندى در آنجا استقلال به هم رسانيد و ارتباط خود را با دهلى قطع كرد . پس از وى فرزندانش در اين ناحيه سلطنت مىكردند . در زمان پادشاهان نيشابورى جماعت زيادى از نيشابور و مشهد مقدس و ساير شهرهاى خراسان به هندوستان رفتند و در شهر لكهنو كه مركز حكومت آنان بود ساكن شدند ، و تقريباً تمام رجال مذهبى و سياسى اين دسته از ملوك هند خراسانى بودند . سادات نقوى كه نيشابورى هستند ، در زمان پادشاهان اود به هند رفته‌اند . مرحوم ميرحامدحسين نيشابورى صاحب عبقات الانوار در تحت حمايت اين پادشاهان فعاليت مىكرد . راجع به پادشاهان نيشابورى چند كتاب در هند نوشته شده كه از جمله